Een keurige PDF met een percentage en een verificatiecode ziet er serieus uit. Maar een Certificate of Analysis (COA) is alleen iets waard als je weet wat er is gemeten, door wie, en voor welk flesje. Geen gebruiksadvies of gezondheidsclaims: dit gaat over kwaliteitscontrole.

Onderzoekspeptides zijn bedoeld voor laboratoriumonderzoek, niet voor gebruik bij mens of dier.

Wat is een COA, en wat staat erop?

Een COA, of analysecertificaat, is een rapport van een meting aan één batch (lot). Het beschrijft alleen het ontvangen monster, op het moment van testen. Meer achtergrond staat in Wat is een COA?.

Bij een serieus peptide-rapport kijk je minstens naar dit:

Identiteit. Is de stof wat het etiket zegt? Dat wordt vaak bepaald met massaspectrometrie (MS of LC-MS): het lab meet de molecuulmassa en vergelijkt die met de verwachte massa van het peptide.

Gehalte (content), in milligram. Hoeveel peptide er daadwerkelijk in het flesje is gemeten.

Zuiverheid (purity), als HPLC-percentage. HPLC scheidt het monster in componenten. Het percentage is het aandeel van de hoofdpiek ten opzichte van alles wat de detector ziet. Het zegt níét hoeveel milligram er in het flesje zit. Water, zouten en tegenionen zijn voor een UV-detector vaak onzichtbaar. Je kunt dus een hoge zuiverheid hebben en toch minder peptide in de vial hebben dan het etiket belooft — of andersom.

Endotoxine. Bacteriële reststoffen (lipopolysacchariden), meestal in endotoxine-eenheden (EU). Staat dit er niet op, dan is het niet getest.

Microbiologie of steriliteit. Of er tekenen van micro-organismen zijn. Let op de methode: een klassieke kweek duurt dagen, een PCR-screen zoekt naar microbieel DNA. Dat is niet hetzelfde. Lees de methoderegel, niet alleen het woord “sterility”.

Niet elk rapport bevat al deze tests. Wat er niet op staat, is niet gedaan.

Hoe check je een COA?

Loop deze punten na:

  1. Staat de labnaam erop? Een echt lab heeft een naam, een website en meestal een adres. Staat er alleen “independent partner laboratory in the EU”, zonder naam, dan kun je niet nagaan wie er heeft getest.
  2. Komt het lotnummer exact overeen met jouw flesje? Letter voor letter. Een geverifieerd rapport van een ánder lot zegt niets over jouw vial. Kijk ook of lotcode, etiket en bijvoorbeeld dopkleur binnen de batch consistent zijn.
  3. Kloppen de datums? Wanneer is het monster ontvangen, getest en gerapporteerd? Een rapport dat veel ouder is dan jouw batch klopt niet.
  4. Verifieer op de site van het lab zelf. Typ het labadres zelf in, geen verkoperslink of lookalike-domein. Vergelijk daarna álles: stofnaam, lot, datums, resultaten en grafiek. Alleen “deze code bestaat” is niet genoeg.
  5. Kijk of het lab ISO/IEC 17025-geaccrediteerd is, en waarvoor. Zie hieronder.

Meer labs en een korte checklist staan op Testlabs. Voor aangepaste documenten is er Nep COA herkennen.

ISO/IEC 17025: wat het is en hoe je het opzoekt

ISO/IEC 17025 is de internationale norm voor de competentie van testlaboratoria. In Nederland accrediteert de Raad voor Accreditatie (RvA) labs op basis van deze norm.

Twee dingen zijn belangrijk. Accreditatie geldt per scope: een lab kan voor de ene methode geaccrediteerd zijn en voor de andere niet. En ISO 9001 of “GLP-principes” is niet hetzelfde. ISO 9001 gaat over een kwaliteitsmanagementsysteem, niet over de technische competentie van een testlab. Een logo op een website telt niet. Alleen het register van de accreditatie-instantie telt.

Zo zoek je het op:

  • Nederlands lab: zoek in het register van de RvA op de labnaam en open de scope.
  • Buitenlands lab: zoek via de ILAC MRA Signatory Search de accreditatie-instantie van dat land. Open daarna het register van die instantie en controleer naam, status en scope.

Staat het lab nergens in zo’n register, en wil het de labnaam niet eens noemen, dan kun je de accreditatie niet controleren.

Fabrieks-COA versus een onafhankelijke test

Veel verkopers sturen een COA mee van de fabriek of van hun eigen interne controle. Dat is geen onafhankelijke meting. Wie het product maakt of verkoopt, heeft belang bij een mooi rapport.

Een test bij een extern lab is een stap beter. Ook daar blijven beperkingen. Het lab test alleen het monster dat het ontvangt: wie instuurt (vaak de verkoper), kiest het flesje. En sommige labs bieden extra kopieën van hetzelfde rapport aan, met een andere klantnaam of andere kopgegevens. Een “geverifieerd” rapport kan dus bij meer dan één verkoper opduiken. Vergelijk altijd de meetresultaten, het rapportnummer en de testdatum, niet alleen de kop.

Het sterkste wat je zelf kunt doen, is een ongeopend flesje uit jouw eigen voorraad insturen.

Waarom een verify-pagina alleen geen onafhankelijkheid bewijst

Een verificatiepagina vangt een nagemaakte of aangepaste PDF af, áls die bij het laboratorium zelf hoort. Dat bewijst alleen: dit document komt uit díe database. Het bewijst niet welk lab de analyse heeft gedaan, of dat lab geaccrediteerd is, of de methode deugt, of het monster representatief was voor de hele batch.

Als een testdienst het lab geheimhoudt, geen uitspraak doet over accreditatie, en de controle via een eigen database laat lopen, dan controleert die dienst in feite zichzelf. De echte toets is of je het laboratorium kunt vinden, en of je de accreditatie in een officieel register kunt nazoeken.

Rode vlaggen

Geen van deze punten bewijst op zichzelf dat er niet is getest. Samen zijn het redenen om een rapport niet zomaar als “onafhankelijk getest” te presenteren.

  • Het laboratorium wordt niet bij naam genoemd, ook niet op het certificaat. Formules als “onafhankelijk partnerlab in de EU” zonder naam geven je niets om te controleren.
  • De dienst doet geen (of bewust geen) uitspraak over accreditatie, of zwaait met ISO 9001 of “GLP-principes” alsof dat ISO/IEC 17025 is.
  • De enige verificatie loopt via de eigen website van de testdienst, niet via de site van het lab dat de analyse zou hebben gedaan.
  • De prijs voor een “volledig panel” (identiteit, gehalte, zuiverheid, plus endotoxine en microbiologie) is opvallend laag. Bij labs die hun prijslijst openbaar maken, zijn endotoxine en microbiologie meestal aparte, flinke toeslagen. Een all-inprijs die in de buurt ligt van alleen een basis-zuiverheidstest is een reden om vragen te stellen.
  • Geen chromatogram, geen methode, geen testdatum, geen verantwoordelijke, of een lotnummer dat niet op jouw flesje staat.

Zelf een flesje laten testen

Wil je beter weten wat er in jóuw vial zit, dan stuur je die zelf naar een lab. In grote lijnen werkt dat zo:

  1. Kies een laboratorium dat zichzelf bij naam noemt, een verificatiepagina op het eigen domein heeft, en bij voorkeur in een officieel accreditatieregister te vinden is (met de juiste scope).
  2. Bestel de test die je nodig hebt. Lees wat er wél en níét in zit. Identiteit, gehalte en zuiverheid zijn de basis. Endotoxine en microbiologie zijn vaak extra, en vragen soms een tweede, ongeopend flesje.
  3. Volg de verzend- en verpakkingsinstructies precies.
  4. Na ontvangst analyseert het lab het monster. Een chemische analyse kan in dagen klaar zijn; een kweek duurt langer.
  5. Je ontvangt een digitaal rapport. Controleer het op de site van het lab zelf, en leg het naast het etiket van je flesje.

Het geteste flesje is meestal op. PeptidePraat test zelf niet en bemiddelt niet.

Bekende onafhankelijke testopties

Twee labs die in de community vaak worden genoemd, geen aanbeveling. We geven alleen weer wat hun eigen sites in november 2026 zeggen; die sites zijn leidend.

Janoshik (janoshik.com) beschrijft zichzelf als een onafhankelijk testlaboratorium. Voor peptiden bieden ze onder andere zuiverheids- en samenstellingsanalyse aan, plus extra’s zoals endotoxine-analyse en een steriliteitstest (op hun servicelijst als TAMC+TYMC, een kweektelling). Elk rapport is volgens hen te controleren via het tabblad Verify of de QR-code, op janoshik.com/verification. Op hun eigen pagina’s zagen wij geen duidelijke ISO/IEC 17025-accreditatie met certificaatnummer.

Freedom Diagnostics Testing (freedomdiagnosticstesting.com) is volgens de eigen site een lab in Franklin, Tennessee (VS), gericht op research-use-only peptides. Elk COA bevat volgens hen zowel HPLC-zuiverheid als LC-MS-identiteit. Daarnaast kun je net content, endotoxine en een PCR-steriliteitsscreen bijboeken. Die PCR-screen is, zoals ze zelf aangeven, een DNA-screening, geen klassieke kweek. COA’s zijn openbaar op te zoeken op hun eigen lookup-pagina. Op hun intakeformulier zijn endotoxine en de PCR-screen aparte posten en vragen ze een extra flesje. Zij noemen een doorlooptijd van 1 tot 3 werkdagen. Ook hier vonden wij geen duidelijke ISO/IEC 17025-accreditatie met nummer.

Een breder overzicht staat op Testlabs.

Veelgestelde vragen

Wat is het verschil tussen zuiverheid en gehalte?
Zuiverheid (vaak HPLC, in %) zegt hoe “schoon” het signaal van de hoofdcomponent is. Gehalte (content, in mg) zegt hoeveel peptide er in het flesje is gemeten.

Is een COA van de verkoper voldoende?
Het is een startpunt, geen eindpunt. Een fabrieks- of interne COA is geen onafhankelijke meting. Verifieer een extern rapport op de site van het lab en check het lotnummer.

Hoe weet ik of een lab betrouwbaar is?
Een echte naam, een verificatiepagina op het eigen domein, en bij voorkeur ISO/IEC 17025-accreditatie in een officieel register voor de relevante methoden.

Bewijst een groene vink op een verify-pagina dat de test onafhankelijk was?
Nee. Het bewijst alleen dat het document in díé database staat. Noemt de testdienst het lab niet en beheert die zelf de database, dan controleert die dienst zichzelf.

Kan ik zelf een flesje laten testen?
Ja. Kies een lab, bestel de tests, stuur (vaak ongeopend) materiaal op volgens hun instructies en controleer het rapport op de site van het lab.


Dit artikel is informatief en geen medisch advies, geen gebruiksadvies en geen aanbeveling voor een product, verkoper of laboratorium. Onderzoekspeptides zijn bedoeld voor laboratoriumonderzoek.

Iemand die dit moet lezen?